کتاب تئاتر خیابان

نگاهی تاریخی به تئاتر خیابانی

پیشینه‌ی تئاتر در فضاهای باز : تئاتر در فضاهای باز پیشینه‌ای دارد که ریشه‌های آن به اعماق تاریخ بازمی‌گردد؛ به زمان‌هایی که نمایش هنوز به معنای امروزی‌اش شکل نگرفته بود و انسان‌ها برای بیان احساسات، انتقال تجربه‌ها و آیین‌های جمعی، از ابزارهای طبیعی پیرامون خود استفاده می‌کردند.کتاب تئاتر خیابان

اجرای نمایش در دل طبیعت، در میدان‌های دهکده یا مقابل معابد، از نخستین اشکال ارتباط جمعی بود که مفاهیم معنوی، اجتماعی و اخلاقی را به مخاطبان منتقل می‌کرد. این تجربه‌ی زیسته، نه‌تنها برای سرگرمی که برای حفظ وحدت فرهنگی و انتقال دانش نیاکان به نسل‌های بعد اهمیت داشت.

در تمدن‌های کهن، به‌ویژه در یونان باستان، تئاتر به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی عمومی شناخته می‌شد. آمفی‌تئاترهای بزرگ روباز، مانند تئاتر معروف اپیداوروس، گواهی بر شکوه و جایگاه نمایش در عرصه‌ی اجتماعی و مذهبی آن دوران هستند.

این تماشاخانه‌ها اغلب در دل دامنه‌ی کوه‌ها ساخته می‌شدند تا به‌واسطه‌ی شیب طبیعی، صدا بهتر منتقل شود و دید بهتری برای تماشاگران فراهم گردد. در چنین فضاهایی، نمایش‌ها درباره‌ی اسطوره‌ها، جنگ‌ها، پیروزی‌ها و خطاهای انسانی اجرا می‌شدند و مخاطب به‌عنوان بخشی از یک فرآیند یادگیری و پالایش درونی، در تجربه‌ی نمایش شریک می‌گشت.

نمایش‌های روباز نه‌تنها در یونان، بلکه در رم باستان نیز رواج داشتند. رومی‌ها با ساخت کولوسئوم‌ها و آمفی‌تئاترهای باشکوه، نمایش را به بخشی از تفریحات عمومی تبدیل کردند.

با آنکه برخی از این نمایش‌ها جنبه‌ی خشن یا حتی غیرانسانی داشتند، ولی تئاتر کمدی، تراژدی و پانتومیم نیز جایگاهی مهم در فرهنگ عمومی رومیان داشت. استفاده از فضای باز، نه‌فقط ضرورتی تکنیکی، بلکه امکانی برای مشارکت عمومی و ایجاد حس جمعی بود.