کتاب از آبان تا آبان

گاهی‌اوقات آدم‌ها نمی‌توانند دردهایی که تمام جان‌شان را می‌خورد را فریاد بزنند و آن‌ها را بالا بیاورند؛ تنها کاری که می‌توانند انجام دهند، صبر کردن است.کتاب از آبان تا آبان
می‌ایستند و تماشا می‌کنند و ذره‌ذره آب‌شدن و تمام‌شدن خود و کسی که او نیز خودِ اوست، را می‌نگرند.
می‌ایستند و عقربه‌های ساعتی که به‌سرعت در زمین دایره‌ای از یکدیگر سبقت می‌گیرند، را تماشا می‌کنند.
عقربه‌هایی که با هر گامی که برمی‌دارند، آدمی را به نیستی، نزدیک‌تر می‌کنند.

در چنین مواقعی، تنها سلاحی که آدمی در دست دارد، سلاح کُشندة صبر است.
صبر کردن: عبارتی که از کودکی کم‌تر به ما یاد داده‌اند که چگونه با آن کنار بیاییم.
شکیبایی نمی‌تواند مشکلات را حل کند، بلکه فقط تحمل این فشار را کم‌تر و کم‌تر می‌کند؛ مثل تزریقِ تدریجیِ مرگ، در رگ‌های خشکِ مُرده‌ای متحرک.
این کتاب را بایستی با دقت و تا انتها بخوانید تا حرف‌هایی که گفته می‌شود را با پوست و استخوان‌تان درک نمایید.

در این جهان هستی، آدم‌هایی که مثل من، و دختر بهار، دچار این مرگ تدریجی شده‌اند، در اقلیت هستند و شما نیز ممکن است در شمار این اقلیتِ دردکشیده، نباشید. ولی این حرف‌ها باید گفته شود تا از معجزة شکیبایی در اوج ناامیدی آگاه شوید. این رسالت من است. رسالت من و دختر بهار که احتمالاً او نیز، من باشد.